ค ว า ม รั ก ข อ ง . . . ด อ ก ช บ า

รับรู้ไว้น้ะว่า...ฉั น รั ก เ ธ อ...

...................................

ในห้องเล็ก...เล็ก ห้องนั้น

ทุก..ทุก อย่างช่างเงียบงัน ฉัน...หวั่นไหว

เหมือนว่าวินาทีนี้ โลกหยุดหมุนหรือ...อย่างไร

ฉันเหมือนจะลืมหายใจ ไปบางเสี้ยวเวลา 

เธอมองฉัน...เนิ่นนาน

จ้องมองอยู่อย่างนั้นเหมือนมีบางอย่างให้..ค้นหา

เหมือนเธอมีคำถามอะไร มากมายที่อยากพูด...ออกมา

จนในที่สุดเธอบอกกับฉันว่า ”เราเจอกัน ช้า...เกินไป” 

หูอื้อ...ใจสั่น

น้ำตาเจ้ากรรม พาลจะ...ไหล

ฝืนยิ้ม เก็บทุก...ทุกอย่างไว้...ภายใน

ไม่รู้ควรทำอย่างไร ได้แต่ยิ้มให้...ก่อนจากกัน 

แหงนมองท้องฟ้าก็ยัง...สดใส

ลมทะเลยังคงโชยผ่านไป...อ้อยอิ่ง แว่วหวาน

เม็ดทรายขาว ยังหยอกล้อสายสม สะท้อนแสง...ตะวัน

ดอกไม้ยังคงเบ่งบาน อยู่อย่างนั้น..ไม่เคยเปลี่ยนไป

 ทุก...ทุกอย่าง ยังคงเหมือนเดิม..

ไม่ได้มีอะไรเพิ่มเติม หรือ...ขาดหาย

แต่วันนี้ฉันอ่อนล้า เงียบเหงาในหัวใจ

ฉันไม่ได้อกหัก ไม่ได้ร้องไห้...แค่เพียงเหงา..เหงา ในหัวใจ

..........................................

แต่ทุก...ทุกอย่างที่ดูเปลี่ยนไปแค่เพราะหัวใจ ไม่เหมือนเดิม